Српска Православна Црква на последниот Свет Архиерејски Собор ја приброи кон ликот на светите монахињата Ефимија Девичка, во народот попозната како Блажена Стојна. Соборот го препозна нејзиниот добродетелен и подвижнички живот, а за ден на празнување на нејзиниот спомен го одреди 15 февруари по стар, односно 15 февруари според новиот календар.
Интересно е што првото житие на оваа нова светителка го напишал уште свети Николај Охридски и Жички, опишувајќи го нејзиниот необичен животен пат и длабоката трага што ја оставила меѓу народот во Новопазарскиот и Сјеничкиот крај, како и на Косово и Метохија.
Од чување стада до девичките шуми
Света Ефимија е родена во 1815 година како Стојна Зариќ во селото Доње Лопиже кај Сјеница, Централна Србија, во угледно свештеничко семејство. Уште во младоста била позната по својата скромност и послушност, занимавајќи се со вообичаени селски работи и чување овци.
Во својата дваесетта година почувствувала духовен повик и заминала во манастирот „Девич“, сместен во девичките шуми во Дреница, каде што се замонашила и го добила името Ефимија.
Во оваа древна светиња, подигната околу гробот на свети Јоаникиј Девички, монахињата Ефимија започнала исклучително строг подвиг. Живеела на леб и вода, спиела кратко и неудобно и поминувала часови во долги и солзни молитви на колена, грижејќи се истовремено за манастирот и за гробот на свети Јоаникиј.
Јуродивост и прекарот „Покајание“
Она што ја издвојувало Блажена Стојна бил специфичниот вид христијански подвиг – јуродивоста. Иако била световно неука, народот во нејзиното однесување препознавал длабока духовна мудрост.
Посетувајќи ги околните места за да собира помош за манастирот, таа ја користела секоја прилика да го поучува народот во верата. Била непосредна и строга, но исполнета со љубов. Отворено ги повикувала луѓето на покајание, поради што го добила прекарот „Покајание“.
Благословувала, но и отворено укорувала и прекорувала оние што грешеле, а потоа им простувала. Поради нејзиниот праведен живот и духовните дарови, ја почитувале подеднакво и локалните христијани и муслимани, кои во неа гледале вистинска Божја угодничка.
Чудо над гробот во Нови Пазар
Според преданието, Блажена Стојна однапред го знаела времето на својата смрт. Се упокоила на 15 февруари 1895 година во Нови Пазар.
Нејзините мошти биле погребани пред Петровата црква, односно Црквата на Светите апостоли Петар и Павле во Рас.
Народното почитување кон неа дополнително се зацврстило откако верниците, според сведоштвата, со години гледале пламена светлина над нејзиниот гроб, што во православната традиција често се смета за знак на светителство.
По повеќе од еден век од нејзиното упокојување, одлуката на Српска Православна Црква официјално го потврди она што народот во Рашката област и на Косово и Метохија го знаел со генерации.
Извор: https://kompasinfo.rs/jefimija-devicka-blazena-stojna-nova-svetiteljka-srpske-crkve/