Пишува: Протојереј Златко Ангелески
Свети Мајнрад од Ајнзиделн (германски: Meinrad von Einsiedeln, латински: Meginradus) е една од најфасцинантните и најважните фигури во швајцарската христијанска историја. Тој е познат како „Маченик на гостопримството“ и е директниот виновник за настанувањето на денешниот грандиозен манастир Ајнзиделн.
Бидејќи живеел во IX век (пред Големиот црковен раскол), тој е светител кој припаѓа на периодот на неделивата христијанска црква.
Од благородник до монах
Свети Мајнрад е роден околу 797 година во германската област Швабија, во моќното благородничко семејство Хоенцолерн. Како момче бил испратен на школување во познатиот манастир на островот Рајхенау, кој се наоѓа на Боденското Езеро. Таму покажал голем капацитет за наука и духовност, па набрзо примил свештенички чин и станал бенедиктански монах.
Иако работел како учител во манастирското училиште и бил многу почитуван, Мајнрад имал поинаков, внатрешен повик. Неговата душа копнеела за тишина, за непрестајна молитва и потполна изолација – пат, кој во тоа време бил врв на духовниот подвиг.
Заминувањето во „Татковата шума“
Во 828 година, со благослов на својот игумен, Мајнрад го напуштил манастирот. Се повлекол на една блиска планина, но бидејќи луѓето брзо дознале за него и почнале масовно да доаѓаат за совети и молитви, тој решил да замине уште подлабоко во дивината.
Во 835 година, тој заминал во местото каде што денес се наоѓа Ајнзиделн, кое тогаш било нарекувано Finstere Wald („Татковата“ или „Мрачната шума“). Тоа бил суров, непрооден и планински предел во Швајцарија. Таму си изградил мала дрвена келија и капела.
Според преданието, во пустината Мајнрад имал само две сожители – два питоми гаврани кои ги нашол уште како мали и ги ранел. Тие му биле единственото друштво во суровите алпски зими.
Со себе, во пустината, Мајнрад донел и една мала статуа на Богородица со Младенецот, која му била подарок од една игуменија. Оваа статуа подоцна ќе стане јадрото на едно од најголемите светилишта во Европа. Таму поминал 26 години во строг пост, молитва и физичка работа.
Трагичната смрт: Маченик на гостопримството
Сторијата за смртта на Мајнрад е она што го врежало неговото име во историјата. Иако живеел во длабока шума, неговото правило било никогаш да не одбие патник намерник и секого да го пречека со љубов, храна и засолниште.
На 21 јануари 861 година, до неговата келија стигнале двајца разбојници по име Рихард и Петар. Тие слушнале гласини дека пустиникот во својата капела крие скапоцени златни предмети кои му ги подарувале благородниците кои повремено го посетувале.
Мајнрад, преку Светиот Дух, однапред знаел дека овие луѓе доаѓаат да го убијат. И покрај тоа, тој ги пречекал со огромна благост, им понудил леб и вино и им ги измил нозете. По јадењето, додека Мајнрад се подготвувал да богослужи, разбојниците го нападнале во капелата и го претепале до смрт со дрвени палки. Но, во келијата не нашле никакво злато – единственото богатство на Мајнрад биле неговите книги и статуата на Богородица.
Според средновековното житие, по убиството, двата гаврани почнале да кружат над главите на убијците, кревајќи огромна бучава и напаѓајќи ги со клуновите.
Гавраните ги следеле криминалците сè до Цирих (оддалечен околу 30 километри). Луѓето во Цирих ги препознале птиците на пустиникот Мајнрад и сфатиле дека нешто лошо се случило. Разбојниците биле фатени, го признале делото и биле осудени според тогашните закони.
Наследството на Свети Мајнрад
Телото на Мајнрад првично било погребано на островот Рајхенау, но во 1042 година неговите свети мошти биле вратени назад во Ајнзиделн.
На местото на неговата маченичка смрт, во Х век се развил манастирот Ајнзиделн. Во самиот центар на грандиозната барокна црква во Ајнзиделн денес стои т.н. „Грижа на Свети Мајнрад“ (Gnadenkapelle) – капела подигната точно врз темелите на неговата средновековна дрвена келија. Внатре во таа капела се наоѓа познатата „Црна Мадона“, која е наследник на оригиналната статуа, што ја чувал светителот.
Свети Мајнрад во иконографијата е облечен како бенедиктински монах со брада. Во рацете држи книга или модел на капела. До него (или на неговите раменици) секогаш се насликани два црни гаврани.
Неговиот спомен во Римокатоличката црква, но и кај некои православни заедници во Западна Европа, кои ги почитуваат локалните светители, се слави на 21 јануари, денот на неговото мачеништво.
