На 29 март 2026 година, во 5-тата недела од Великиот пост, Неговото Блаженство, Патријархот на Велика Антиохија и на целиот Исток г.г. Јован X, отслужи утрена и Божествена Литургија во соборниот храм „Успение на Пресвета Богородица“ во Дамаск.
На поглаварот на Антиохиската Патријаршија му сослужуваа епископот Селевкиски Роман, епископот Сергиополски Јован, архимандрит Павле (Ордулогло), избран и именуван за епископ на Тартус, претставникот на Патријархот Московски и на цела Русија при Антиохискиот патријаршиски престол, архимандрит Филип (Василцев), како и свештенството и службениците на Антиохиската патријаршија во свештен чин.
Пред причеста, Патријархот Јован одржа беседа. Поглаварот на Антиохиската црква, меѓу другото, рече:
Возљубени во Господа, драги браќа и сестри!
Повторно ги повторувам зборовите што еднаш веќе ги изговорив од амвонот на овој соборен храм: браќа муслимани, меѓу „нас“ и „вас“ нема „и“, тоа значи: ние сме вие, а вие сте ние. Така мислиме, така живееме и така се однесуваме едни кон други.
Сакам да изразам зборови на поддршка и да го пренесам својот благослов и љубов кон нашиот народ од Скалибија. Воедно, упатувам зборови на поддршка и љубов кон секој Сириец, каде и да се наоѓа, без разлика на неговото потекло, верска, политичка или регионална припадност.
Со сета љубов изјавувам: драги сограѓани Сиријци, муслимани и христијани, да ги обединиме нашите напори за да ја обновиме нашата сакана Сирија. Нашата земја е прекрасна! Да ја изградиме Сирија кон која заедно се стремиме. Така било секогаш и така ќе биде, ако е Божја волја, и покрај сите тешкотии и пречки со кои се соочуваме: ќе одиме напред и никогаш нема да се враќаме назад. Таква е нашата култура.
На крај, би сакал да се потсетам на една приказна за свети Макариј Велики, подвижникот египетски. Од неговиот живот е познато дека еднаш одел низ пустината, се молел и видел човечки череп покрај патот. Го допрел со својот стап и прашал: „Кој си ти?“ Тогаш слушнал глас: „Јас сум човек кој бил крадец и разбојник“. Преподобниот Макариј го прашал: „Каде си сега?“ Гласот одговорил: „Во оган и маки“. Тој прашал: „И како се чувствуваш?“ Одговорот бил: „Во големи маки и неиздржлива болка“. Светителот го прашал: „Зошто така се чувствуваш?“ Одговорот бил: „Затоа што сите сме врзани заедно во огнот, еден над друг, така што никој не може да го види лицето на другиот“. Затоа вистинскиот пекол е да не можеш да го видиш лицето на другиот човек, додека вистинскиот рај е живата средба со другиот човек, можноста да го видиш неговото лице, искрено да го засакаш и да живееш со него, кој и да е. Таква е нашата култура; тоа е она што го сакаме и кон што се стремиме — да живееме во мир и љубов со ближните.
Овде, на оваа земја, го живееме земниот живот и веруваме во нашиот Господ, и со Него одиме по патот кон Воскресението. Го вкусуваме идното Царство, божествениот живот, веќе во текот на земниот живот. Започнуваме да чекориме кон Царството Божјо кога живееме според Божјите заповеди, кога живееме во заедница едни со други, кога го љубиме ближниот. Така го вкусуваме идното Царство, ја вкусуваме неговата сладост и радост.
По завршувањето на богослужбата, Патријархот Јован беше поздравен од архимандрит Филип (Василцев), кој му ги пренесе зборовите на молитвена поддршка и братска љубов од претседателот на Одделот за надворешни црковни врски на Московската патријаршија, митрополитот Волоколамски Антониј.
Во ноќта кон саботата, на 28 март, во градот Скалибија во сириската провинција Хама, дојде до судири меѓу локалното население и вооружени исламистички групи. Стотици христијани истата ноќ се собраа пред зградата на Антиохиската патријаршија, барајќи заштита од насилството.
Извор: https://representation-damascus.org/неделя-5-я-великого-поста-2/
