По одлуката на Светиот Синод на Црквата на Грција од 4 јуни 2026 година, Синодската комисија за христијанско воспитание и млади, во Конгресниот центар на митрополијата Перистери, од 1 до 3 септември 2026 година, се одржа Десеттиот конгрес на свештеници одговорни за младинската пастирска дејност и младински работници од митрополиите на Црквата на Грција, на тема: „Катихеза и педагогија: од пренесувањето на знаењето до искуственото доживување“.
Конгресот започна со Мал водосвет што го отслужи митрополитот Сидерокастриски г. Макариј, претседател на Синодската комисија за христијанско воспитание и млади. Присуствуваа митрополитот Лариски и Тирнавски г. Јероним и епископот Ахелојски г. Нифон, како и повеќе од 140 учесници од Светата Архиепископија Атина и 60 свети митрополии на Црквата на Грција.
Наредниот ден, во просториите на Конгресниот центар беа организирани девет катихетски работилници.
На 3 септември, завршната средба се одржа во соборната црква во Атина и нејзиниот музеј, како и во куќата на света Филотеја Атињанка. Потоа учесниците заминаа во Атинската Архиепископија, каде што се сретнаа со архиепископот Атински и на цела Грција г.г. Јероним, кој им се обрати со следните зборови:
„Ве поздравувам со особена радост и љубов. Вашето присуство овде ми дава можност да ви се заблагодарам за дело кое не е ниту лесно, ниту секогаш видливо, но е исклучително значајно: за вашите напори да бидете блиску до младите, да ги слушате нивните грижи, да ги споделувате нивните преокупации и, пред сè, преку вашиот живот и пример да им го покажувате ликот на една Црква која сака, разбира и прегрнува.
Често слушаме дека младите се оддалечуваат од Црквата. Но, би сакал да бидеме внимателни во оваа констатација. Можеби, пред да се запрашаме зошто младите се оддалечуваат од нас, треба да се запрашаме дали ние успеваме навистина да им се приближиме. Дали го познаваме нивниот свет, дали ги слушаме нивните прашања без однапред подготвен одговор, дали можеме да го прифатиме дури и нивното сомневање без страв и без желба да ги осудуваме.
Денешниот млад човек живее во свет многу поинаков од оној во кој растевме многумина од нас. Технологијата и социјалните мрежи суштински го променија начинот на кој тој комуницира, се информира, создава односи и ги доживува себеси и светот. Пред себе има неограничени можности, а истовремено често доживува голема несигурност и осаменост. Секојдневно прима илјадници информации, но му е тешко да разликува кои од нив имаат вистинско значење. Постојано комуницира, но многу пати бара човек кој едноставно ќе седне до него и ќе го сослуша.
Тука, според мене, се наоѓа една од големите одговорности на нашата Црква. Ние не сме повикани да се натпреваруваме со светот, ниту да се плашиме од нашето време. Повикани сме да го сретнеме човекот на нашето време. А особено младиот човек. Не за да му наметнеме начин на живот, туку за да му покажеме дека постои друг начин на кој може да се гледа себеси, ближниот и животот – начинот на слободата, љубовта, заедницата и надежта што ни ја открива Христос.
Затоа и вашата работа не може да се ограничи само на организирање настани, катихетски средби, кампови или други активности, колку и да се значајни сите тие. Пастирската грижа за младите пред сè е пастирска грижа за личните врски. Младиот човек треба да знае дека во Црквата постои човек со кого може слободно да разговара, без страв дека ќе биде осуден; човек кој ќе го сослуша дури и кога не се согласува, дури и кога отфрла, и кој и понатаму ќе го сака и ќе го очекува.
Да не заборавиме уште нешто многу важно: младите имаат исклучително чувствително чувство за автентичност. Можат да простат многу нешта, но тешко простуваат несовпаѓање меѓу зборовите и делата. Затоа најсилното катихетско средство на Црквата никогаш не бил само зборот. Тоа бил и останува примерот. Еден свештеник, катихет или младински работник кој почитува, кој слуша, кој не се преправа дека знае сè, кој може дури и да каже не знам, но останува покрај младиот човек со љубов, може да направи многу повеќе од многу беседи.
Собирот во овие денови, како што разбрав, не бил само можност за размена на искуства и добри практики меѓу митрополиите, туку и повод за искрено преиспитување: Каде се нашите млади денес? Што ги преокупира? Што очекуваат од Црквата? И, пред сè, дали навистина сме подготвени да ги слушаме?
Не треба да се плашиме од прашањата на младите. Ниту од нивните сомнежи. Она што треба да нè загрижува е моментот кога младиот човек повеќе не смета дека вреди своите прашања да ѝ ги постави на Црквата. Наша должност е да ја оставиме оваа врата отворена. Секој млад човек треба да чувствува дека, каков и да е неговиот пат, во Црквата секогаш има место за него.
Затоа ви благодарам за вашето служење и за вашиот труд. Ве молам да продолжите со вашата работа со трпение, расудување и, пред сè, со љубов. Приближувајте им се на младите не само за да им зборувате за Христос, туку најнапред за да ги слушнете, да ги запознаете и да чекорите заедно со нив.
Зашто, можеби, она што на младиот човек денес најмногу му е потребно не е некој кој оддалеку ќе му го покаже патот, туку некој кој ќе посака да чекори по него заедно со него.
Ви посакувам Бог да ве благослови, да ги просветлува вашите работни средби и разговори и секојдневно да го зајакнува вашето драгоцено служење кон младината на Црквата и на нашата татковина.“
