„Никој, со ништо — а најмалку со сила и бомби — не може да нè убеди да се откажеме од мирот како начин на живот“, изјави Неговата Светост Српскиот Патријарх Порфириј на помен во Врање на 24 март 2026 година, по повод 27-годишнината од НАТО бомбардирањето на Југославија.
Поменот беше отслужен пред споменикот на жртвите од НАТО агресијата, во Галеријата на Народниот музеј во Врање, во присуство на претседателот на Србија Александар Вучиќ, претседателот на Република Српска Милорад Додик, членови на Владата и други архиереи – соопштува Српската Православна Црква.
Патријархот го започна своето обраќање со укажување на тешкотијата да се најдат соодветни зборови за ваков настан: „Колку и внимателно да ги бираме зборовите и да бараме смисла во тоа што сакаме да го кажеме, остануваме со длабоко чувство на немоќ да ја изразиме и длабочината на трагедијата што ја доживеавме и она кон кое ние, како боголики суштества и како народ Божји, треба да се стремиме.“
Тој потсети дека бомбардирањето ја претворило Србија во, како што рече, „страшно место на убивање, застрашувачки урнатини, рушевини и пепел“ во текот на 78 дена, од 24 март до 10 јуни 1999 година. Меѓу загинатите во околината на Врање биле и две девојчиња — Ирена Митиќ (12) и Милица Стојановиќ (15). Патријархот со особена болка истакна дека бомбата што ја убила Ирена, додека му помагала на својот вујко да сее пченка, носела рачно напишан натпис: „Лоши времиња — зарем не е тоа прекрасно?“
„Ова убиство, заедно со пораката исполнета со морбиден цинизам, недвосмислено открива многу за коренот и природата на војната што се водеше против нашиот слободарски српски народ“, рече тој.
Патријархот Порфириј го претстави одбележувањето не како повод за огорченост или омраза, туку како повик на совест — и во крајна линија како духовен повик. Тој истакна дека за христијаните Патот на Крстот секогаш е предвесник на воскресението, и дека дури и ова тажно сеќавање во себе ја носи надежта за пасхална радост.
Тој апелираше до светот да престане секое пролевање крв и непријателства и нагласи дека трајниот мир не може да се постигне само со човечки сили. „Знаеме дека мирот не може да влезе во светот исклучиво преку нашата, човечка сила, иако и таа е неопходна — за овој дар ни е потребна и помошта од Оној Кој е Цар на мирот и Кој единствен може и ќе ни дарува вистински мир, кој го надминува секој разум.“
Патријархот посочи на секојдневните молитви на Црквата како жив израз на овој копнеж, напоменувајќи дека на секоја богослужба верните постојано се молат за небесен мир, за мирот на целиот свет, за мирни времиња и за милост, живот и мир. Тој исто така се повика на наследството на свети Сава и на Христовата заповед да се љуби Бог со сето срце и ближниот како себеси.
„Никој, со ништо — а најмалку со сила и бомби — не може да нè убеди да се откажеме од мирот како начин на живот“, заклучи тој. „Господ нека им подари покој и вечен живот на сите што загинаа во НАТО бомбардирањето во 1999 година. Вечна им памјат.“
