Православен свештеник од Колорадо Спрингс, САД, чија парохија има околу 170 огласени, зборуваше за предизвиците на пастирската грижа за заедница што расте побрзо отколку што може да ги прифати новите членови, а воедно го изнесе и своето гледиште за тоа што ги привлекува Американците кон Православната Црква.
Свештеникот Андреас Блом, настојател на храмот „Свето Богојавление“ на Православната Црква во Америка, неодамна разговараше со Метју Нами од Институтот за православни студии. Храмот „Св. Јован Крстител“ во истата парохија, беше осветен во февруари 2025 година. Во моментов, двата храма заедно имаат околу 170 огласени.
Отец Андреас изјави дека само во храмот „Свето Богојавление“ на неделните богослужби сега присуствуваат околу 300 луѓе, од кои приближно 200 се причестуваат, и дека парохијата повторно се соочува со истата пренатрупаност што порано ја поттикнала изградбата на храмот „Св. Јован“. „Повторно дојдовме до тоа луѓе да стојат надвор во недела за време на богослужбите во храмот ‘Свето Богојавление’“, рече тој.
Во врска со тоа што ги привлекува луѓето кон Православието, отец Андреас рече дека заинтересираните наведуваат различни причини, при што многумина најпрво се запознаваат со верата преку интернет. Како еден од факторите ги посочи и пошироките општествени околности.
„Сè се тресе“, рече тој. „Економијата е хаотична… ништо не изгледа стабилно во моментов, па луѓето бараат темел, бараат заедница на која можат да ѝ припаѓаат и која не е толку нестабилна како сè друго.“ Тој додаде дека многумина се „навистина уморни од партиската политика“ и бараат „вера што ја надминува таквата поделба“.
Сепак, неговиот сопствен заклучок е богословски: „Јас сум православен свештеник. Ќе ви кажам дека токму Светиот Дух дејствува во срцата на луѓето и ги приведува во Црквата.“
Наспроти дел од медиумските тврдења дека бранот на преобратеници главно е поттикнат од десничарски политички мотиви, отец Андреас рече дека во неговата парохија доаѓаат луѓе од целиот идеолошки спектар.
„Кај нас доаѓаат и луѓе од крајната десница и од крајната левица“, рече тој, додавајќи дека во повеќето случаи нивниот политички идентитет постепено избледува. „Сум видел човек по човек како некако омекнува“, рече тој. Опиша како со текот на времето кај преобратениците исчезнуваат политичките налепници од нивните автомобили, додека Православието станува нивниот примарен идентитет. Според него, оние што не можат да ја направат таа промена најчесто не остануваат во парохијата.
Осврнувајќи се на пастирскиот товар од служењето во заедница што брзо расте, како единствен свештеник, отец Андреас рече дека засега успева да се справи, но призна дека некои работи сепак остануваат незавршени, особено кога станува збор за времето што може да им го посвети на долгогодишните парохијани. Тој рече дека сега бара новодојдените најнапред три месеци редовно да присуствуваат на богослужбите пред да се сретне со нив поединечно, а во голема мера се потпира и на искусни парохијани кои им се кумови и духовни придружници на огласените. Според него, за заедница од ваква големина идеално би биле потребни уште најмалку двајца свештеници — еден кој ќе се посвети на младите, младите возрасни и огласените, а друг кој би започнал со основање трета парохија.
На прашањето зошто некои православни парохии растат, додека други во истиот град не бележат таков развој, отец Андреас се повика на архиепископот Бенџамин, поранешен архијереј на Епархијата на Западот, кој истакнувал дека важни се способноста на свештеникот да воспостави врска со луѓето што денес доаѓаат во Црквата, убавината и молитвениот дух на богослужбите, изгледот на храмот, како и квалитетот на гостопримството — да биде „искрено и срдечно“, без наметливост.
„Се чувствува дека на луѓето им е преку глава од тоа другите постојано да се обидуваат да ги придобијат за своите убедувања“, заклучи тој.
